Agent'lar müşteri verisini okuyor, kayıt açıyor, iade işliyor, hesap siliyor; ama çoğu ekip ikili bir seçimle yetiniyor: tam erişim ya da salt-okunur. Tam erişim riskli, çünkü agent'lar öngörülemez biçimde başarısız oluyor; salt-okunur ise değerin çoğunu kullanılmaz bırakıyor. Agent'ın yapabildiği ile ona emanet edilen arasındaki mesafeye yazı güven açığı (trust gap) diyor.

Önerilen desen kademeli özerklik: agent genişletilmiş izinleri sürekli güvenilirlikle kazanıyor, performans düşünce kaybediyor. Gerekçesi şu: klasik IAM “kim ne yapabilir?” sorusunu bir kez, kurulum anında cevaplar ve sorumlunun tutarlı davrandığını varsayar. LLM agent'ı bu varsayımı bozar: aynı agent pazartesi isabetli, salı günü bir prompt ya da model güncellemesinden sonra halüsinasyon üretebilir.

Çerçeve altı katmandan oluşuyor ve her biri tek bir tasarım kararı taşıyor. Puanlama: son 50 eylem üzerinden, beş boyutta 0-100 arası ağırlıklı skor; *güvenlik bağımsız bir taban, güçlü metriklerle ortalamada kaybolmaz*. Kademe sistemi: her agent T1'den başlar, *yavaş terfi eder, anında düşürülür*. Eylem öncesi: hızlı süreç-içi filtreler ikinci bir kontrolle desteklenir, tek başına güvenilmez. Uygulama: Cedar politikalarıyla, *varsayılan ret, agent'ın sürecinin dışında zorlanır*. Eylem sonrası: denetim kayıtları eylem öncesi durumu tutar, böylece geri dönüş mümkün olur. Teslim kapısı: *düşman testlerinde yetkisiz tek bir araç çağrısı sürümü bloke eder*. Güven durumu DynamoDB'de, teslimat kapısı CodePipeline'da.