28 Temmuz 2026'da MCP, çıkışından bu yana en büyük revizyonunu yayımladı ve protokol çekirdeğini oturumsuz hâle getirdi. initialize el sıkışması ve istemcinin sonraki her istekte geri yollamak zorunda olduğu Mcp-Session-Id başlığı kalktı. Artık her istek kendi protokol sürümünü ve istemci bağlamını taşıyor; istemcinin ilk mesajı doğrudan araç çağrısı olabiliyor ve herhangi bir sunucu örneği cevaplayabiliyor. İstemci sunucunun neleri desteklediğini önceden öğrenmek isterse yeni server/discover metodu tek cevapta protokol sürümlerini, yetenekleri ve kimliği dönüyor.

AWS açısından önemi: eski tasarım yatay ölçeklemeyle çatışıyordu. Oturum, onu başlatan örnekte yaşıyordu; birden fazla örnek çalıştırmak ya istemcileri sticky routing ile sabitlemek ya da oturum durumunu ortak bir depoya taşımak demekti. İkisi de o protokol için doğruydu; yeni protokolde ikisi de gereksiz. Yazının analojisi güzel: eski protokolde sunucu yüzünüzü hatırlayan bir vale gibiydi (hep aynı valeyle muhatap olmak zorundaydınız); yeni protokolde numaralı bilet alıyorsunuz ve herhangi bir görevli yardım edebiliyor.

Mimari değişimler: ALB sticky ayarları yerine düz round-robin; DynamoDB ya da ElastiCache oturum deposu yerine sunucunun ürettiği ve araç argümanı olarak taşınan tanımlayıcılar; gövde ayrıştırmadan Mcp-Method ve Mcp-Name başlıklarıyla yönlendirme ve hız sınırlama; Lambda için “istek gelir, cevap gider” doğal uyumu; araç listeleri için ttlMs ve cacheScope ile yerleşik önbellek; W3C Trace Context ile dağıtık izleme; ve akış devam ettirme (Last-Event-ID) yerine idempotent araçlar: kopan çağrıyı istemci tekrar gönderiyor.

Önemli bir uyarı: eski istemcilere hizmet veriyorsan altyapıyı silme. Spesifikasyon eski istemciler için geriye uyumlu bir hat taşıyor; sticky kuralları ve oturum deposu, eski sürümdeki trafik sıfıra inene kadar durmalı. Gateway'de istek başına protokol sürümünü logla, eski hat için bir kapatma tarihi koy.